اشتراک نامحدود
ورود / عضویت
خرید اشتراک
نیاز به راهنمایی دارید؟
«19014000902
»
سلولیت نوعی عفونت باکتریایی در لایه های عمیق پوست و چربی و بافت نرم زیر آن است. هر ساله حدود ۱۴.۵ میلیون مورد سلولیت در ایالات متحده تشخیص داده می شود.
برخی از باکتری ها به طور طبیعی روی پوست وجود دارند و معمولاً صدمه ای نمی زنند. با این حال، اگر آن ها وارد پوست شوند، می تواند عفونت ایجاد کند. باکتری ها می توانند از طریق بریدگی، چریدن یا گزش وارد شوند.
با ما همرا باشید تا در این مقاله از بخش سلامت وبسایت الی درباره این بیماری بیشتر بدانیم .
سلولیت نوعی عفونت باکتریایی دردناک در لایه های عمیق پوست است که در صورت نادیده گرفتن به طور ناگهانی شروع شده و زندگی فرد را تهدید کند.
موارد خفیف شامل یک عفونت موضعی، همراه با قرمزی در یک منطقه است. موارد جدی تر شامل یک عفونت است که به سرعت در حال گسترش است و می تواند منجر به سپسیس شود.
گسترش تا حدودی به قدرت سیستم ایمنی بدن فرد بستگی خواهد داشت.
درمان زود هنگام با آنتی بیوتیک معمولاً موفقیت آمیز است. بیشتر افراد در خانه تحت معالجه قرار می گیرند، اما برخی نیاز دارند که در بیمارستان درمان شوند.
متخصص پوست ممکن است یک یا چند روش درمانی زیر را پیشنهاد کند:
یک مورد خفیف سلولیت معمولاً در طی ۷ تا ۱۴ روز به درمان آنتی بیوتیکی خوراکی پاسخ می دهد. علائم ممکن است در ابتدا بدتر شود، اما معمولاً ظرف ۲ روز بهبود می یابد.
انواع مختلف آنتی بیوتیک می تواند سلولیت را درمان کند. پزشک پس از در نظر گرفتن نوع باکتری مربوط به عفونت و عوامل خاص هر فرد، در مورد بهترین گزینه تصمیم خواهد گرفت.
بیشتر افراد در عرض ۲ هفته بهبود می یابند، اما اگر علائم شدید باشد ممکن است مدت بیشتری طول بکشد.
ممکن است یک پزشک برای جلوگیری از تکرار مجدد آنتی بیوتیک خوراکی با دوز کم تجویز کند.
برخی از افراد مبتلا به سلولیت شدید به درمان در بیمارستان نیاز دارند، به خصوص اگر:
بیشتر افراد مبتلا به این نوع عفونت در بیمارستان تحت درمان با آنتی بیوتیک به صورت داخل وریدی قرار می گیرند و قطرههای دارو را از طریق ورید بازو وارد بدن می کنند.
سلولیت انواع مختلفی دارد که بستگی به محل بروز عفونت دارد.
برخی از انواع شامل:
سلولیت می تواند در هر نقطه از بدن، از جمله دست و پا ایجاد شود. بزرگسالان مستعد ابتلا به سلولیت در قسمت پایین پا هستند، در حالی که کودکان استعداد ابتلا در صورت یا گردن را دارند.
علائم زیر ممکن است در منطقه آسیب دیده رخ دهد:
برخی از افراد دچار تاول، گودی پوست یا لکه می شوند.
ممکن است فرد علائم دیگری از عفونت را نیز تجربه کند، مانند:
علاوه بر این، غدد لنفاوی ممکن است متورم شده و حساس شوند. به عنوان مثال سلولیت در پا ممکن است غدد لنفاوی کشاله ران را تحت تأثیر قرار دهد.
باکتری های گروه های استرپتوکوک و استافیلوکوکوس در سطح پوست شایع بوده و مضر نیستند. اگر آن ها از طریق بریدگی یا خراشیدگی وارد پوست شوند، می توانند باعث ایجاد عفونت شوند.
عواملی که می توانند خطر سلولیت را افزایش دهند عبارتند از:
پزشک فرد را معاینه و علائم وی را ارزیابی می کند.
آن ها همچنین ممکن است سواب یا بیوپسی تجویز کنند تا بفهمند کدام نوع باکتری وجود دارد. تست های آزمایشگاهی می تواند سایر دلایل احتمالی را رد کند، زیرا سایر بیماریها ممکن است علائمی مشابه سلولیت داشته باشد.
شناسایی علت و نوع باکتری ها، پزشک را قادر می سازد مناسب ترین روش درمانی را تجویز کند. با این حال، این می تواند چالش برانگیز باشد، زیرا وجود انواع مختلف باکتری بر روی پوست می تواند منجر به نتایج نادرست شود.
در موارد نادر، عوارض جدی ایجاد می شود. این موارد عبارتند از:
تورم دائمی: بدون درمان، فرد ممکن است در ناحیه آسیب دیده تورم دائمی پیدا کند.
عفونت خون و سپسیس: این وضعیت تهدید کننده زندگی از ورود باکتری به جریان خون ناشی می شود و نیاز به درمان سریع دارد.
علائم سپسیس شامل تب، ضربان قلب سریع، تنفس سریع، فشار خون پایین، سرگیجه هنگام ایستادن، کاهش جریان ادرار و پوستی عرق کرده، رنگ پریده و سرد است.
عفونت در مناطق دیگر: در موارد بسیار نادر، باکتری هایی که باعث سلولیت شده اند به سایر نقاط بدن از جمله عضلات، استخوان ها یا دریچه های قلب وارد می شوند. اگر این اتفاق بیفتد، فرد نیاز به درمان فوری دارد.
در بیشتر موارد، درمان موثر می تواند از بروز عوارض جلوگیری کند.
سلولیت به درمان فوری پزشکی نیاز دارد (به درمان خانگی پاسخ نمی دهد).
با این حال، فرد می تواند بعضی کارها را انجام دهد تا در هنگام انتظار برای دریافت مراقبت پزشکی و در طول درمان، احساس راحتی بیشتری داشته باشد.
نکات شامل موارد زیر است:
برخی افراد داروهای طبیعی را که خاصیت ضد باکتریایی دارند مانند روغن آویشن و سرو استفاده می کنند. با این حال، شواهد علمی کافی وجود ندارد که نشان دهد هر داروی گیاهی می تواند سلولیت را درمان کند.
هر کسی با علائم بیماری سلولیت باید بلافاصله کمک پزشکی دریافت کند. سلولیت درمان نشده می تواند تهدید کننده زندگی فرد باشد.
فرد همیشه نمی تواند از ایجاد سلولیت جلوگیری کند، اما روشهایی برای کاهش خطر وجود دارد.
بریدگی ها و خراش ها را درمان کنید: برای کاهش خطر عفونت، هر گونه بریدگی، گزش، چروکیدن یا زخم (از جمله جراحی های اخیر) را تمیز نگه دارید.
از خاراندن خودداری کنید: به عنوان مثال اگر نیش حشره دچار خارش شد، از یک داروساز در مورد نحوه کاهش این احساس سوال کنید. وقتی خراشیدن اجتناب ناپذیر است، تمیز و کوتاه نگه داشتن ناخن ها می تواند به جلوگیری از عفونت کمک کند.
از پوست مراقبت کنید: مرطوب کننده ها می توانند از ترک خوردگی پوست جلوگیری کنند، اما اگر عفونت از قبل وجود داشته باشد، کمکی نمی کنند.
از پوست محافظت کنید: هنگام باغبانی از دستکش و آستین بلند استفاده کنید و در صورت احتمال خراش پوست، از پوشیدن لباس کوتاه خودداری کنید. سرپوش گذاشتن نیز می تواند از گزش حشرات جلوگیری کند.
وزن سالم داشته باشید: چاقی ممکن است خطر ابتلا به سلولیت را افزایش دهد.
از استعمال سیگار خودداری کنید و مصرف الکل را محدود کنید: این موارد ممکن است خطر بیماری را افزایش دهند.
برای سایر موارد پزشکی کمک بگیرید: به عنوان مثال افراد دیابتی باید تمام تلاش خود را برای مدیریت و کنترل وضعیت خود انجام دهند.
سلولیت نوعی عفونت بالقوه شدید در لایه های عمیق پوست و بافت زیرین آن است.
این بیماری می تواند باعث ناراحتی شدید شده و تهدید کننده زندگی فرد باشد. اگر فردی به محض بروز علائم به دنبال درمان باشد، احتمال موثر بودن درمان بسیار زیاد است.
یک بار ابتلا به سلولیت خطر بازگشت آن را افزایش می دهد. یک شخص می تواند برای کمک به پیشگیری از این بیماری، برخی اقدامات را انجام دهد.
منبع: medicalnewstoday
خرید اشتراک